skildere

Skildere


Je vrage an moin wat ‘r mooi an dut land is
dut vlakke en kale en vale gebied
met wind en met water, met stolpe en koeie
met bouwland en akkers en slôte vol riet.

Ik zal ’t voor skild’re, dut land met z’n polders
’t blauw van de luchte, ’t groen van de doik
’t roôd van de panne, ’t geêl van ’t hooiland
de bruinhouten breggies, ’t maakt me zo roik!

’t Zwartbonte vee en ’t wit van de boogerds
met zachtrôze bloesem, ’t paars van de koôl
’t grois van ’t water bai lillijke buie
’t blond van de joôs en de moidjes op skoôl.

’t Swart van ’t damhek, de tulpe oranje
de wegkant vol bloeme, een speurig lang lint
en boven dat alles ’t goud van ’t zonlicht
en altoid en eêuwig de zulveren wind.

Zo skilder ik poestig, ’t palet is te kloin meist
voor tientalle tinte van groen en van blauw.
‘k Weet: hier loit m’n hart en dat zal nooit verand’re
want dut is ’t land weer ik heêl groôt van hou!