Verhaal

Weer de doik op z’n hoogst is, deer loit ‘r een wiel,
een spiegel, verloren in ’t land.
Want ooit was ‘r een sturm en een buld’rende vloed,
de doik, nei, die hield ‘r gien stand.

En ’t water dat zocht ‘r z’n weg overal,
bedekte ’t land en ’t gewas.
En heêl lenigiesan werd toch alles weer droog
en groeide d’r oind’lijk weer gras.

Maar de wiel bleef bestaan en vertelt een verhaal
van stroid en van winst en verlies
en van anpakke, bouwe en vechte om grond:
geskiedenis van de Westfries.

En nou loit die wiel as een erfdeêl van toen,
hai spiegelt de zon en de maan.
As je stil zit te luist’ren deer onder an doik
den kè-je ’t verhaal vast verstaan.